Badminton legendes van de Eredivisie
Sinds het seizoen 1957/1958 strijdt de top van het Nederlandse badminton in de Eredivisie om de landstitel, destijds geopend door het Haagse Drop Shot als eerste kampioen. In bijna zeventig jaar competitie zijn er spelers geweest die niet alleen wedstrijden wonnen, maar het gezicht van de sport werden.
Op eredivisiebadminton.nl volg je het nieuws en de livestreams van dit seizoen, maar zonder deze namen was er geen podium geweest om op door te bouwen.
Spelers van één van de oudste verenigingen van Nederland BC Drop Shot in 1960 - Beelden: Nederlands Instituut voor Beeld & Geluid
Mia Audina — de pionier
OLYMPISCH ZILVER ATHENE 2004
Geboren in Jakarta en vanaf 2000 uitkomend voor Nederland, schreef Mia Audina in 2004 geschiedenis met zilver op de Olympische Spelen van Athene, de eerste Olympische badmintonmedaille ooit voor Nederland. Haar komst en dat succes zetten het Nederlandse badminton in één klap internationaal op de kaart.
Dicky Palyama — mede recordhouder (met Rob Ridder)
9x NEDERLANDS KAMPIOEN ENKELSPEL
Geboren in Gouda (1978), won Dicky Palyama een record van negen individuele nationale titels in het enkelspel. Jarenlang was hij de onbetwiste nummer één van Nederland en een vaste naam op Europese toernooien.
Foto: René Lagerwaard
Rob en Marjan Ridder — het eerste powerkoppel
28 NATIONALE TITELS (ROB) · 17 NATIONALE TITELS (MARJAN) · WK-ZILVER 1977
Rob en Marjan Ridder ontmoetten elkaar als elfjarigen bij BC Duinwijck en zouden samen decennialang het gezicht van de Nederlandse badmintonsport worden. Rob werd de eerste Nederlander die Europees jeugdkampioen werd en bouwde in de jaren zeventig en tachtig een recordaantal van 28 nationale seniorentitels op, negen daarvan in het enkelspel, het record dat hij nog altijd deelt met Dicky Palyama. Marjan won 17 nationale titels en schreef in 1977 mee aan de geschiedenisboeken met zilver op het allereerste WK ooit, in het Zweedse Malmö. Samen, in het gemengd dubbel, pakten ze tweemaal brons op het EK (1976, 1978) en brons op de All England (1978).
Ook na hun actieve carrière bleven ze onlosmakelijk verbonden aan de sport: Rob als jarenlang voorzitter van Duinwijck en van de Nederlandse bond (2008-2011), Marjan als veelvoudig Europees en wereldkampioen bij de veteranen, in 2016 wonnen ze op hetzelfde EK in Slovenië allebei een Europese titel in de 60+ categorie, zonder onderweg een set te verliezen. Hun zonen Koen en Rein Ridder speelden op hun beurt weer op het hoogste niveau, waarmee de naam Ridder drie generaties lang aan de top van het Nederlandse badminton verbonden bleef.
Foto: BC Duinwijck
Eric Pang — de constante
EUROPEES JEUGDKAMPIOEN 2001
Geboren in Groningen (1982), groeide Eric Pang uit tot Europees jeugdkampioen in 2001 en bouwde hij daarna jarenlang mee aan de top van het Nederlandse herenenkelspel, met een vaste plek op internationale toernooien.
Foto: René Lagerwaard
Judith Meulendijks — koningin van het enkelspel
NK-TITEL 1996 · EK JUNIOREN GOUD 2007
Judith Meulendijks won in 1996 haar eerste Nederlandse titel in het damesenkelspel en pakte in 2007 goud op het EK voor junioren, gevolgd door de titel op de Dutch Open. Een van de meest succesvolle Nederlandse dames uit de geschiedenis van de sport.
Foto: René Lagerwaard
Chris Bruil — badminton in het gezin
OLYMPISCHE SPELEN ATHENE 2004, GEMENGD DUBBEL
Chris Bruil (1970) kwam in 2004 uit op de Olympische Spelen van Athene in het gemengd dubbel, samen met zijn eigen vrouw, Lotte Bruil-Jonathans. Een uniek hoofdstuk in de Nederlandse badmintongeschiedenis.
Jacco Arends en Selena Piek — het gouden dubbelkoppel
JEUGD-EK GOUD 2009 · EK BRONS 2016 · OLYMPISCHE KWARTFINALE RIO 2016
Als tieners werden Jacco Arends en Selena Piek in 2009 al samen Europees jeugdkampioen in het gemengd dubbel, het begin van een van de succesvolste dubbelcombinaties uit de Nederlandse badmintongeschiedenis. Tussen 2014 en 2016 wonnen ze drie Nederlandse titels in het gemengd dubbel op rij, bereikten ze de kwartfinale op de Olympische Spelen van Rio 2016 en pakten ze datzelfde jaar EK-brons. Arends won daarnaast met Jelle Maas vier Nederlandse titels in het herendubbel. Beiden speelden hun hele carrière voor BC Duinwijck; na zijn afscheid werd Arends coach van het Eredivisieteam van de club.
Piek bouwde daarna met andere partners verder aan haar palmares: met Eefje Muskens en later Cheryl Seinen bereikte ze opnieuw Olympische kwartfinales (Rio 2016, Tokio 2020), met Seinen won ze goud op de Europese Spelen van 2019, en met Robin Tabeling pakte ze in 2023 goud op de Europese Spelen en in 2024 EK-brons in het gemengd dubbel, voordat ze na de Olympische Spelen van Parijs 2024 haar carrière afsloot.
Erik Meijs — het hart van Duinwijck
NK KAMPIOEN 2016 · EUROPESE CLUBTITEL 2011
Erik Meijs werd in 2016 Nederlands kampioen enkelspel door Mark Caljouw in de finale te verslaan, en pakte in 2011 met BC Duinwijck de landstitel, de bekerwinst én de Europese clubtitel. Op 16 november 2017 kwam hij op 26-jarige leeftijd om het leven bij een verkeersongeluk in Duitsland, een enorm verlies voor de Nederlandse badmintonwereld. Zijn naam leeft voort, onder meer via de Erik Meijs Foundation.
BC Duinwijck — de club die geschiedenis schreef
RECORDKAMPIOEN VAN DE EREDIVISIE
Geen enkele club domineerde de Eredivisie zoals BC Duinwijck uit Haarlem: in het seizoen 2017/2018 pakte de club voor de 25e keer de landstitel. Ook in het seizoen 2025/2026 bleef Duinwijck ongenaakbaar en werd de club opnieuw kampioen, nu voor de 29e keer, met een golden-game-zege op FIT Almere op 22 maart 2026.
Foto: René Lagerwaard
Het stokje wordt overgedragen
Vrijwel de hele vorige generatie is inmiddels gestopt. Selena Piek nam afscheid direct na de Olympische Spelen van Parijs 2024, haar mixdubbelpartner Robin Tabeling zette in de zomer van 2025 een punt achter zijn carrière, na een laatste sterk seizoen met winst op de German Open aan de zijde van de Deense Alexandra Bøje, en ook Soraya de Visch Eijbergen speelt niet meer op het hoogste niveau.
Mark Caljouw stopte begin 2025 met internationale toernooien, Joran Kweekel maakte in 2025 zijn afscheid van de internationale badmintonwereld bekend en werkt inmiddels als coach, en Gayle Mahulette zette na meer dan vijftien jaar topsport een punt achter haar carrière om een eigen bedrijf te starten.
Het stokje ligt nu bij een nieuwe lichting: op het NK 2026 werd de negentienjarige Adith Karthikeyan Priya van BC Duinwijck verrassend Nederlands kampioen bij de mannen, terwijl bij de vrouwen de achttienjarige Flora Wang haar clubgenote Jaymie Laurens versloeg in de finale.
Naast deze twee NK-kampioenen is er een groep Eredivisie-spelers die Nederland internationaal overeind moet houden nu de vorige generatie grotendeels is gestopt. Debora Jille (1999, BC Duinwijck) is inmiddels een van de meest ervaren speelsters van TeamNL: na brons op de Europese Spelen van 2023 volgde EK-brons in het dames dubbel in zowel 2024 (met Cheryl Seinen) als 2025 (met de Deense Sara Thygesen), en sinds 2025 zit ze ook in de Athletes' Commission van de wereldbond BWF. Brian Wassink (2001), al sinds zijn jeugd actief bij Duinwijck en tweevoudig landskampioen met de club (2021, 2022), is de nummer één van Nederland in het gemengd dubbel en richt zich op de Olympische Spelen van 2028. Kirsten de Wit (2004, BV Almere) is de nummer één van het land in het damesdubbel, en vormt samen met de opkomende Meerte Loos (2005, sinds 2023 bij Duinwijck, opgeleid op Papendal) en Andy Buijk (2002) het jonge dubbelgeweld dat Nederland in 2026 vertegenwoordigde op het WK in New Delhi en het EK in Huelva. Loos en Jille wonnen dat jaar samen zelfs de Slovenia Open in het dames dubbel. Bange tijden voor het Nederlandse badminton, maar met namen als deze op de Eredivisie-vloer is er volop hoop voor de toekomst.
Deze namen laten zien waar de Eredivisie vandaan komt, en waarom elke nieuwe wedstrijd het vervolg is op een verhaal dat al bijna zeventig jaar duurt.
